Go to Top

Ervaring met Earlybirds Fotografie

OUDERS AAN HET WOORD: DAPPERE MICHELLE

Stichting Dappere Dochters heeft, de afgelopen tijd, ouders aan het woord gelaten die ervaringen hebben gehad met Stichting Earlybirds Fotografie. Op deze manier probeerden wij aan te geven, wat het belang was van Stichting Earlybirds Fotografie en dat dit nooit verloren mag gaan. Zij kunnen namelijk troost brengen in donkere dagen. Een foto zegt meer dan 1000 woorden……

Hieronder lees je het verhaal van Michelle. Een dappere dochter, die werd geboren na een zwangerschapsperiode van 30 weken.

Michelle

Op zaterdag 29 november 2014 veranderde ons leven, ruim 7 weken te vroeg kondigde onze dochter zich al aan. De vliezen van mama Marieke waren gescheurd. In het UMCG aangekomen bleken de weeën ook al te zijn begonnen.De conditie van Michelle werd vanaf het moment dat we in het ziekenhuis kwam nauwlettend in de gaten gehouden. Weeënremmers en een longrijpings injecties werden gegeven om Michelle zo goed mogelijk voor te bereiden op een vroege geboorte.

Zondag bleek de hartslag van Michelle af en toe erg laag te worden oorzaak ervan was nog niet duidelijk. Enkele ogenblikken later was de hartslag weer in orde. Na zaterdag en zondag vele uren op de verloskamer te hebben doorgebracht ging het maandag ondanks de weeënremmers toch los.

Even voor 07:00 uur heeft de verpleging papa Dirk gebeld dat hij naar het ziekenhuis moest komen. De hartslag van Michelle was weer heel laag, mogelijk zou Marieke al op de OK zijn voor een spoedkeizersnede op het moment dat Dirk er zou komen had de verpleging gezegd. Gelukkig lag Marieke nog op de verloskamer toen Dirk aankwam. De tijd leek stil te staan, Marieke had veel pijn. Uiteindelijk werd er besloten voor een ruggenprik tegen de pijn. Maar op dat moment veranderde alles weer…. De hartslag van dochter Michelle daalde en er werd besloten tot een spoedkeizersnede. 8 minuten na dat besluit was dochter Michelle geboren, de eerste uren zijn volledige aan Marieke voorbij gegaan.

Op de dag van de geboorte van Michelle kregen we ook een berichtje van Marjolein. Ze feliciteerde ons natuurlijk en liet ons weten dat, als we er prijs op stelden, Earlybirds langs kon komen voor een fotoreportage. We hebben meteen ja gezegd, we waren al bekend met Marjolein en met het werk van de Stichting Earlybirds. Na een paar dagen op neonatologie gelegen te hebben mocht Michelle naar de verpleegafdeling in het kinderziekenhuis. Daar heeft Marjolein hele mooie foto’s gemaakt van de eerste weken van onze dochter.

Achteraf blijkt Marieke een placentaloslating te hebben gehad, dan wordt ook duidelijk hoe spannend alles is geweest. Secondewerk hebben we uiteindelijk van de artsen gehoord. Niet alleen voor Michelle maar ook voor Marieke.

Al met al een hele spannende periode de eerste weken van Michelle, veel is in die periode aan ons voorbijgegaan maar met de prachtige foto’s van Earlybirds hebben we een mooie herinnering aan die hectische tijd. Zeker nu alles goed gekomen is met moeder en dochter. 

Ondertussen is Michelle nu ½ jaar oud en is een gezonde vrolijke meid!

Michelle 1 Michelle 2

OUDERS AAN HET WOORD: TROTS OP MARAN

De afgelopen weken hebben wij via het item “Ouders aan woord”, ouders de gelegenheid gegeven om hun ervaringen met Earlybirds met ons te delen. Prachtige, ontroerende en vooral indrukwekkende verhalen hebben wij mogen ontvangen. Wat bij mij opviel waren de prachtige foto’s van de te vroeg geboren kids, gemaakt door Earlybirds Fotografie. Deze foto’s maken iets in je los. Het waren niet alleen de afbeeldingen van de kinderen die mij opvielen, maar vaak viel mijn oog ook op de trotse ouders. Trots op hun eigen kind. Even alle zorgen vergeten. Dat is een onbeschrijfelijk gevoel. De onvoorwaardelijke liefde voor je kind. Hoe erg de situatie ook is, je bent en blijft altijd trots op je eigen kind.

Deze trotsheid overheerst nog altijd als ik terugdenk aan Maran.

Maran, die geboren werd met een onbekende chromosoomafwijking, had een moeilijke start. Ook, wij als ouders, hadden een moeilijke start. Voor de 1e keer vader en moeder. Een meisje krijgen waarvan men niet wist, wat voor toekomst ze zou gaan krijgen. Dat is niet niks. Als ouders moet je daar ook een weg in zien te vinden. In het verloop van de tijd ga je toch anders denken over bepaalde dingen. Je kijkt namelijk niet meer zozeer naar haar beperkingen, maar meer naar de dingen die ze wel kan. Dat was voor ons een hele andere benadering.

Dan komt gelijk het gevoel van trotsheid weer naar boven. Wat waren wij trots toen Maran 50 CC melk, geheel zelfstandig, kon drinken uit een flesje. Wat waren wij trots toen wij voor de 1e keer gingen fietsen met haar. Maran in een aangepaste stoel in een fietskar. Wat waren wij trots toen Maran voor de eerste keer naar het Kinderdagcentrum Bejarijke ging. En zo waren er nog legio voorbeelden op te noemen. Kleine gebeurtenissen, maar voor ons van onschatbare waarde.

We zijn zelfs trots op de manier waarop ze is overleden. Wij hebben duidelijke grenzen gesteld. Daarbij was het uitgangspunt dat ze geen pijn mocht hebben. Het mocht geen lijdensweg gaan worden. Binnen deze grenzen heeft ze gemaneuvreerd. Drie keer hebben wij gedacht dat ze ons zou gaan verlaten. Zelfs als het uitzicht hopeloos was. Sleepte Maran zichzelf door deze situaties heen. Klein en dapper als ze was. En tegelijkertijd sleepte ze ons er ook door heen. Door te lachen en te stralen. Door de geluiden die ze maakte.

Uiteindelijk heeft ze haar eigen weg gekozen. Terwijl wij overleg hadden met de kinderartsen en verpleging, en toevallig (of niet) allebei in het ziekenhuis aanwezig waren, piepte Maran er tussen uit. We vergeten het nooit weer. Ze riepen ons…. aangekomen bij haar bed, zagen wij het direct aan haar gezicht. Bleek, enorm bleek. Een blik op de monitor. Geen saturatie meer en nog maar een hartslag van 80……40…. één zucht…..en toen was ze weg….verbijstering…
Wij zijn altijd bang geweest op de manier waarop ze zou komen te overlijden. Een bepaalde manier van angst overheerste bij ons. Maran heeft dit gevoeld en koos haar eigen weg. Hier waren we ontzettend blij mee.

Nooit vergeten wij de prachtige stilte toen Maran net was overleden. Mariëlle en de verplegers hadden haar gewassen en ze lag prachtig in haar ziekenhuisbed. De verpleegster lieten ons alleen en wij kropen bij Maran in bed. Een serene rust overheerste. Geen angst meer, geen zuurstof meer, geen alarmen meer….alleen wij drieën en het ongelofelijke gevoel van…..trotsheid.

Aalderd en Mariëlle

Maran123

 

OUDERS AAN HET WOORD: DAPPERE LISANNE

Stichting Dappere Dochters laat, de komende tijd, ouders aan het woord die ervaringen hebben gehad met Stichting Earlybirds Fotografie. Op deze manier proberen wij aan te geven, wat het belang is van Stichting Earlybirds Fotografie en dat dit nooit verloren mag gaan. Zij kunnen namelijk troost brengen in donkere dagen. Een foto zegt meer dan 1000 woorden……

Hieronder lees je het verhaal van Lisanne. Een dappere dochter, die werd geboren na een zwangerschapsperiode van 32 weken.

“Onze dochter Lisanne is geboren met 32 weken zwangerschap precies. De week ervoor was ik opgenomen ivm groeiachterstand en hoge bloeddruk, het was beter dat ik in het ziekenhuis verbleef. Uiteindelijk bleek ik zwangerschapsvergiftiging te hebben en zijn er elke dag 3 ctg’s gemaakt. Op dinsdag 17 maart was deze niet meer goed en is ze gehaald, dmv een keizersnee. Haar geboortegewicht was 1283 gram, wat neerkwam op een groeiachterstand van ongeveer 4 weken.

Mijn beste vriendin vertelde mij van deze stichting en zo heb ik contact met jullie opgenomen. Eerst vond ik het een beetje ‘gek’, omdat Lisanne het heel goed deed vanaf het begin.. Maar ik heb toch gemaild en het verhaal gedaan en een paar dagen later kreeg ik mail terug en hebben we een afspraak gemaakt.
Ik weet niet meer de precieze datum van de fotoshoot, maar ik heb deze als erg fijn ervaren. Wij deden de verzorging voor Lisanne en hier zijn foto’s van gemaakt. Geen gedoe en toestanden, niet poseren maar gewoon zoals het was. Hier zijn wij allebei heel blij mee! Vooral omdat je die tijd zo snel vergeet en als je bij je kindje zit ben je vooral aan het genieten en aan het kijken waardoor foto’s maken er vaak bij in schiet.. Hoewel we wel kiekjes hebben gemaakt met onze mobiels.

Het gaat nu geweldig goed met haar, ze is inmiddels al ver over de 2,5 kilo! Ze is een hele makkelijke, relaxte en lieve baby waar je eigenlijk geen kind aan hebt ;). Ze meldt zich voor een voeding, als ik niet snel genoeg ben gaat ze wat harder huilen… Maar verder horen we haar amper. Tijdens haar ziekenhuisopname was ze ook al zo relaxed, heel bijzonder vind ik gezien de omstandigheden. De verpleging had ook nooit echt iets te melden..
We hebben allemaal onze draai gevonden en kijken regelmatig nog met verwondering naar de foto’s; vooral heel verbazingwekkend om te zien hoe ontzéttend klein ze eigenlijk was!”

Lisanne collage Lisanne 2

Lisanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *