Go to Top

Karlijn

Het leven van Karlijn

Ga maar Karlijn…..

Toe maar Karlijn, je mag gaan. Een oneerlijke strijd. Nog een keer knipper je met je ogen. Je bent vermoeid.
Voor de laatste keer probeer je je op te richten. Het lukt niet meer. Wat ben je mooi en fijn.

15 dagen lang genieten. Je haartjes, je oogjes, je neusje….je lijkt op Daan. Je was krachtig en wilde leven.
Je hebt er voor gevochten. Nog een laatste zucht. Je bent ver weg.

Het einde nadert, langzaam glij je weg. Ga maar. Wij weten dat je grote zus, Maran, bij je zal zijn. Zij zal op
je wachten en met je spelen. Dan is het gebeurd. Bang voor het moment.

Je blaast je laatste adem uit. De lucht vult zicht met stilte. Je ziel is vrij. Toe maar Karlijn, ga maar…..

15 dagen lang hebben wij Karlijn in ons midden mogen hebben. Het heeft niet langer mogen duren. Wat begon
als een prachtige zwangerschap, eindigde als een ware nachtmerrie.
Na een zorgeloze zwangerschap van 37 weken, kwam Karlijn middels een keizersnede ter wereld.
Niemand had op dat moment kunnen bedenken dat ze slechts 15 dagen zou gaan leven.
Althans, een week voor de geboorte was er toch sprake van enige paniek. De groei op de laatste echo was iets minder en ook voelde Mariëlle, Karlijn minder. Een aantal controles waren het gevolg. Karlijn haar hartslag was iets te vlak. Maar verder zag alles er prachtig uit.
Wij hadden tot op dat moment nog niet het idee dat onze wereld er over 48 uur anders uit zou gaan zien.

Op 9 september 2013 besloten wij om toch (weer) contact op te nemen met het Martini Ziekenhuis. We bleven ongerust. Het MZH adviseerde om toch zo snel mogelijk langs te komen om een CTG te maken, de 3e keer in drie dagen tijd. We waren tegen half negen in het Martini Ziekenhuis. Na 10 minuten aan de CTG te hebben gelegen, besloot de dienstdoende gynacoloog om Mariëlle op te nemen en in te leiden. In eerste instantie was er de schrik. Nu al? Toch ging de knop snel om.

De hele dag heeft in het teken gestaan van de CTG. Telkens waren daar die twijfels. “Wat is er toch aan de hand”?  Het wachten duurde lang die dag. Onzekerheid, spanning en angst wisselden elkaar af. Na het zoveelste onderzoek wat niet lukte, ze probeerden bloed af te nemen bij Karlijn, besloten de artsen om een keizersnede uit te voeren. Ze wilden niet langer wachten. Het was inmiddels 18.00 uur. Vrij snel gingen we richting OK. Een aparte gewaarwording. Ook waren daar de emoties.

De keizersnede ging vrij snel. Maar de minuten daarna waren zenuwslopend. Ze namen Karlijn direct mee naar een andere ruimte. Een benauwde ruimte, waar een team van kinderartsen klaar stond om Karlijn op te vangen. Ik durfde niet naar binnen. Bang voor het onbekende. Al hyperventilerend ben ik toch naar binnen gegaan. Ik zag vertouwde gezichten. Maar ook ernstige gezichten, druk bezig met het uitoefenen van hun beroep. Nog meer angst. “Karlijn heeft een slechte start”. Van een afstandje bekeek ik het geheel. Nog meer artsen kwamen ondersteuning bieden. Diverse termen kwamen voorbij. Na een aantal stappen te hebben gezet, zag ik Karlijn voor het eerst. Het viel op dat ze erg wit zag. Heel erg bleek. Tegelijk was er ook die roze wolk. Langzamerhand begon Karlijn zelfstandig te ademen. Dit was ook het moment om Karlijn over te plaatsen naar de afdeling Neonatalogie, high care.

Nadat we waren aangekomen op de high care, begon ik rustig te worden. Dit was voor mij een vertrouwde omgeving. Ik kende de verpleging en de artsen. Vele malen zijn we hier geweest met Maran. Rustig ben ik daarna een hapje gaan eten. Af en toe kwam er iemand langs om te vertellen hoe het met Karlijn ging. Ze deed het naar behoren, maar er waren toch zorgen. Ten eerste had ze een enorm laag HB. Ze had nog maar ongeveer 20 procent bloed. Ten tweede liet Karlijn trekjes zien, wat kon duiden op hersenletsel. In overleg met een UMCG werd besloten om haar over te plaatsen naar het UMCG. Een tegenslag. Een team van medische specialisten kwam Karlijn ophalen. Marielle zou ook zo snel mogelijk worden overgeplaatst naar het UMCG. Tegen middernacht zaten we voor het eerst bij het bedje van Karlijn. De 1e dag van de 15 dagen was aangebroken.

Ze hadden geconstateerd dat er bij Karlijn toch sprake was van mogelijk hersenletsel als gevolg van zuurstoftekort. Al snel schakelden wij over op de overlevingsstand. Dit hadden we toch al eens meegemaakt? De bedoeling was om Karlijn gedurende 3 dagen te gaan koelen. Haar temperatuur zou worden teruggebracht naar 33,5 graad. Dit alles om eventuele zwellingen in haar hersenen tegen te gaan. Karlijn kreeg morfine om haar rustig te houden. De drie dagen verliepen eigenlijks vrij rustig. Karlijn deed het goed. Ook wij waren in goede moed. We dachten dat het allemaal wel goed zou komen. Maar toch realistisch de zaak blijven bekijken. Vanaf de vierde dag zou het weer spannend gaan worden. Ze zouden het lichaamstemperatuur van Karlijn weer naar 37 graden brengen. Het was belangrijk om haar goed in de gaten te blijven houden. Karlijn deed het uitstekend. Nadat ze volledig was opgewarmd en rust had gekregen, zou de belangrijkste dag aanbreken. Vrijdag stond in het teken van de MRI en EEG. Mariëlle zou deze dag ook weer naar huis gaan. Ik bleef in het ziekenhuis om te hopen dat er uitslag zou komen. We wilden niet wachten tot na het weekend.

Aan het begin van de avond werd ik gebeld door een onbekend nummer. Meteen sloeg mijn hart over. Angstig nam ik op. Het was inderdaad een verpleegster van het UMCG. Of Mariëlle ook in de buurt was. Ze hadden namelijk slecht nieuws. Het meest verschrikkelijke telefoontje was dat ik daarna Mariëlle moest bellen. Dat ging door merg en been. Een kersverse moeder, die herstelende is van een keizersnee, te moeten vertellen dat haar pasgeboren kindje het misschien niet gaat halen. Verschrikkelijk.

De uitslag was dramatisch slecht. Behalve Karlijn haar hersenstam, functioneerde niks meer in de hersenen. Alles was zo beschadigd dat enig leven niet mogelijk zou zijn. Met de rug tegen muur. Alles van Maran flitst door je hoofd heen. We riepen de hulp in van onze vaste kinderarts. Hij zou direct langskomen. De eerste stap die we in elk geval wilden zetten was dat Karlijn zou worden overgeplaatst naar het Martini Ziekenhuis. Daar zouden we een “plan van aanpak” gaan maken. Op zondag werd ze overgeplaatst. Een prachtige kamer alleen voor ons. Vertrouwde gezichten vingen ons op. Ook verbijstering. Dit kan toch niet waar zijn.

Nadat Karlijn was geinstalleerd in het MZH hebben we al snel een moeilijke beslissing moeten nemen. Op maandag besloten we de medische behandeling te stoppen. Heel erg wreed en met pijn in het hart. Niet meer menselijk. Vanaf dat moment zou Karlijn nog een week leven. Ja, we hebben van haar genoten. Urenlang heeft ze bij ons op de arm gelegen. We hebben geknuffeld. Ook trots op onze dappere dochter. Prachtige foto’s hebben we van haar kunnen nemen. Waardevolle momenten mogen beleven. Ook Daan heeft nog even bij zijn zusje kunnen kijken. Uiteindelijk is Karlijn op 24 september 2013 in de armen van ons overleden.  Mooi lief meisje, met alles erop en eraan…..

geschreven vanuit het oogpunt van Aalderd