Go to Top

Ouders aan het woord

OUDERS AAN HET WOORD: DAPPERE NOA EVELYN*

Stichting Dappere Dochters laat ouders aan het woord, die iets bijzonders en speciaals hebben meegemaakt met hun zoon of dochter. Lees hieronder het
bijzondere verhaal van Noa Evelyn*. Een dappere dochter die helaas niet meer bij ons mag zijn.

Noa Evelyn

In 2013 kwamen wij er achter dat we zwanger waren, super blij en gelukkig hebben we dit eerst aan onze ouders verteld. Ook hun natuurlijk blij want ze kregen een kleinkind, voor Ceasar zijn vader de 3e in de rij, en mijn ouders hun eerste keer. Ik heb een redelijke begin gehad. Was in de ochtend wat misselijk maar dat ging al rap over. De eerste echo hebben we een prachtige kindje gezien en een hartje wat klopt. 1 augustus was onze 20 week echo, super spannend, maar had geen idee wat ons daarna allemaal zou overkomen.

De echo was zover goed, mooi hartje, groeide goed. Blij keken we elkaar aan, want we wilden nu ook graag weten wat onze baby werd, Een meisje wauw, wat mooi. Daarna vertelde ze dat ze iets vreemds zag bij haar gezicht, wij hadden nooit een echo gezien dus voor ons was dit niet te zien, tot ze vertelde dat ze een bult zag, ook dit zagen wij nu. Dit kon ze niet thuis brengen, dus we werden doorverwezen naar het ziekenhuis. Nog steeds super blij met onze baby en niet wetende dat het erger werd. De dag er na op 2 aug hadden we een echo in het ziekenhuis, het bleef heel lang stil, tot de dokter zei dat het inderdaad niet goed uit zag, ze kon het ook niet goed zien wat het was, er kwam een dokter bij en ook zij wist het niet goed, toen kwamen er nog 2 andere bij waaronder een kinderarts, die vertelde dat dit een gezwel was. Tenminste dit is wat ze nu dachten. Als het gezwel niet groeide was er niks aan de hand, dan werd ze na de geboorte geopereerd en gingen ze vanaf daar verder kijken. We mochten naar huis en moesten na 2 week weer komen. Daar waren we weer, weer een echo en het was wel wat mee gegroeid, ondanks het gezwel was Noa erg mooi gegroeid en bleek al boven het gemiddelde te zitten. Nog voelde het onschuldig en we hadden het idee dat het wel goed kwam, we konden de wereld aan want Noa was erg sterk.

Paar week later voelde ik me niet goed en moest komen, ze dachten dat ik weeën had aangezien het gezwel tot toen ook mee was gegroeid en drukte op de baarmoedermond. Gelukkig was dit niet het geval maar moest een MRI scan. 19 sept hadden we de uitslag, het was niet goed. Het gezwel wat ze constant dachten dat dat het was, was een tumor geworden, het groeide nu harder dan Noa zelf. Een grote klap, ons meisje had kanker en dat al in mijn buik. De tumor bleek vanaf haar oogkas naar de borstkast te gaan en ook daar is het naar binnen gedrongen, het zat om de luchtpijp en slokdarm heen, ze had geen onderkaak. Nu ik dit typ ben ik gewoon weer even een paar minuten stil. Ze had geen kans om dit te overleven, enige idee was toen nog om mij naar Leuven te sturen en daar te kijken of zij iets konden doen, maar ze zagen dit somber in. Ik kon al niet meer zomaar haar weg laten halen, hier hadden ze toestemming voor nodig, maar we hadden de keuze, of we gingen door tot ik weeën kreeg en dan op een natuurlijke manier kon bevallen, of ze gingen toestemming vragen en gingen de bevalling in gang zetten. Wij hebben gekozen om nog zo lang haar in mijn buik te houden, dan kon ik haar nog voelen en was het niet echt wat hier werd gezegd.

Uiteindelijk met 31 weken was ik al zo vaak na het ziekenhuis geweest dat ik het super zwaar had, ik had heel veel vruchtwater en ook Noa was veel groter dan normaal. Met 31 week en 3 dagen ben ik na het ziekenhuis gegaan. De toestemming was rond en daar gingen we, op 22 oktober kreeg ik een prik in de buik om haar hartje te stoppen, we leefde vanaf toen in een waas, een groot zwart gat. Nog 2 spuiten om wat vocht uit de tumor te halen zodat ze er beter doorheen kon. Even bijkomen en daarna tabletjes om de bevalling op te wekken. Die nacht had ik 1 cm en de volgende morgen nog

steeds, Woensdag 23 okt had ik 2 cm en had inmiddels al een ruggenprik. Donderdag in de ochtend had ik 3 cm dus als dit zo door ging, kon ik nog 7 dagen wachten, maar om kwart voor 11 werd ik wakker en verloor ik ineens mijn vruchtwater, nou dit was het dan, nog even en ons meisje raakte we kwijt. Om 12 uur kwamen de weeën weer en om 1 uur mocht ik persen. 13.25 ben ik bevallen van ons prachtige dochter Noa Evelyn. We durfde eerst niet te kijken, want een tumor aan de buiten kant zal er niet mooi uit zien, toch hebben we gekeken, wat een prachtig meisje. Ze heeft bij ons die nacht op de kamer gestaan en ging de volgende morgen naar beneden voor obductie, die middag mochten we dan ook met ons 3en naar huis. Daar liepen we in de hallen van UMCG. Enige wat we hadden was een mandje met ons meisje er in, maar het was alsof we met lege handen stonden. Wat nu, wat konden we doen, niks haalde ons kindje terug. Onze droom is in duigen gevallen. Ze stond bij ons thuis op haar eigen kamertje, prachtig om te zien. 29 okt kon iedereen afscheid nemen van haar en ons condoleren. En 31 oktober was de laatste dag dat we met haar konden zijn, veel tegen haar gepraat en bij haar zitten. We hebben haar Moeten laten gaan.

Ook wij hebben foto’s laten maken door een vrijwillige groep Make a memory, ook dit gaat kosteloos. Ze waren er die zelfde avond al toen ik net was bevallen. Fijne foto’s zorgt er voor dat ik nu elke dag naar mijn mooie meisje kan kijken.

Nu ander half jaar later ligt er een klein meisje achter mij te huilen omdat haar eten te lang duurt. 7 april ben ik met 38 weken bevallen van onze 2e dochter Dani Elisa. Wat een dubbele gevoelens, mooi dat ze er is, en gezond, en ongelofelijk verdrietig dat we dit niet kunnen delen met haar grote zus. Ze lijkt heel veel op Noa en dat is misschien onze wonder die we dankzij haar hebben gekregen. Ze is inmiddels 9 weken en genieten iedere dag dubbel van haar.

Heel veel liefs en groetjes Ceasar, Moniek Noa* en Dani